Portret Gwidona Boruckiego, lata 50-te XX wieku.
Archiwum Bogumiły Żongołłowicz

Bogumiła Żongołłowicz i Lech Mackiewicz w Radiu SBS w Melbourne, 2014.

„Jego były Czerwone maki... Życie i kariera Gwidona Boruckiego – Guido Lorraine’a”

Najmocniejszą stroną książki jest nastrojowe nakreślenie atmosfery czasów, w jakich żył Gwidon Borucki, szczególnie okresu wojennego. Czytając fragmenty dotyczące marszu armii Andersa, aż czujemy panujący w niej klimat: troski żołnierzy, ich chęć obcowania ze sztuką, która mogła ich wyrwać z wojennej codzienności. Tę właśnie potrzebę zaspokajał Borucki i inni podróżujący z wojskiem artyści. To oni podnosili morale armii, pozwalali jej członkom na chwilę zapomnieć o tym, co dzieje się dokoła oraz promowali rodzimą kulturę w najdalszych zakątkach świata. To zaś już naprawdę duża zasługa. Książka jest zajmującą podróżą, która przybliża z jednej strony zasłużonego dla polskiej kultury, a zapomnianego człowieka, z drugiej zaś pokazuje barwne czasy, w jakich żył i jego nie mniej ciekawych towarzyszy. Wszystkie te elementy układają się we wciągającą historię o świecie Gwidona Boruckiego: artysty, emigranta, działacza… Człowieka, który jako pierwszy wykonał „Czerwone maki na Monte Cassino” i te na zawsze pozostały już jego….

(P. Biernacki, www.ksiazka.net.pl)